Koude voeten

De zee heeft een helende werking op de ziel. Zodra je op het strand komt dan spoelen je zorgen weg en neemt de innerlijke rust het van je over. Deze plek is de grootste metafoor voor het leven. Je zet voetstappen in het zand maar deze worden door jongere golven overspoelt. Een golf probeert het strand te vormen maar deze zal nooit van vorm veranderen. Als kind probeer je vol goede moed kastelen te bouwen die met het tij altijd maar weer wegspoelen en dan begin je weer opnieuw. It's the circle of life in een notendop.

De combinatie strand en zee is dus de plek om te overzien, veranderingen te plannen en andere los te laten.  Afgelopen winter ontmoette ik een groep mensen, op het strand van Egmond aan zee, die elke zondagochtend weer of geen weer, zomer of winter, te water gaan. Deze mensen hebben ieder een verschillende reden om dit te doen, maar allen doen het voor één ding; weerstand opbouwen tegen het leven. Vechten voor je leven, vechten voor je geluk, niet opgeven en zegevieren. Het heeft ook bijna een religieus karakter dat de zee je opslokt en je daarna weer gereinigd op het strand achter laat. 

Wat mij opviel was het enorme enthousiasme waarmee deze mensen dit doen. Geen gezeur of gemauw maar lachend en spetterend te water gaan. Dit is geen zielige groep mensen die proberen het leven te verdragen, maar een blije en positieve troep die het leven vol aanpakken. Ik was te schijterig om achter ze aan te gaan. Ik heb ze dan ook maar gefotografeerd en veel van ze geleerd.